>> เลือนลาง <<
ชั้น....อยากมีคำตอบให้ตัวเอง
อยากรู้ว่า....
เมื่อไหร่กัน...ที่ชั้นจะตัดสินใจอะไรบางอย่างลงไปได้ซะที
มัน...ช่างบั่นทอนตัวชั้น และจิตใจของชั้น...มากมายเหลือเกิน
คงอีกไม่นานสินะ...ที่ความจริงกำลังจะเดินทางมาพบชั้น
ชั้นเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า...ความจริงนั้น แท้จริงแล้วมันมีตัวตนจริงๆรึเปล่า
จับต้องได้รึเปล่า...
หรือคว้าไปจะพบเพียงละอองฝุ่นในอากาศที่เบาบาง และ ลางเลือน
เหมือนอย่างที่ผ่านมา...
ความเหงา...อาจทำให้ใครบางคนเพียงแค่เผลอใจ
เผลอใจนึกถึงวันเก่าๆ...แต่นั่น ก้อไม่ได้หมายความว่า...
วันใหม่ๆ...เค้าจะย้อนมา
ตอนนี้...ชั้นเริ่มรู้สึกแน่ใจอะไรบางอย่าง
แน่ใจกับความรู้สึกที่เค้ามีต่อชั้น
รับรู้ได้...จากการกระทำของเค้า
มันก้อ...เป็นสิ่งที่ชั้นเข้าใจอยู่เสมอมานั่นแหละ
เพียงแต่...ชั้นไม่ค่อยอยากจะยอมรับมันเท่าใดนัก และภาวนาให้มันไม่จริง
เพราะ...มันจะทำให้ชั้นรู้สึกเจ็บปวด เสมอ
ความจริง...ที่ชั้นพยายามหลอกตัวเอง
ความจริง...ที่ชั้นพยายามปฏิเสธ
และ พยายามสร้างวิมานในอากาศ วาดหวังให้ตัวเองรู้สึกดี ขึ้นมาทดแทนอยู่ตลอด
วิมาน...จากเศษซากความหวังดี ที่เค้ามักจะเอื้อเฟื้อมาให้ชั้นเสมอๆ เพื่อต่อชีวิตไปวันๆ
สิ่งที่เค้าพยายามถนอมน้ำใจชั้นมาตลอด เพราะ มิตรภาพที่ปฏิเสธไม่ได้
ชั้น..พยายามปลอบใจตัวเองมาตลอด
และ คิดถึงแต่เพียงสิ่งที่เค้าตอบแทนให้แก่ชั้น --> ทาสผู้ซื่อสัตย์ เท่านั้น
ชั้นไม่รู้ว่า...จะทนกับความเฉยชา ความเย็นชา ของเค้าได้ถึงเมื่อไหร่
ชั้น...ไม่รู้ว่า การหยัดยืนอยู่บนฐานของความรักของชั้น...บนจุดยืน แบบนี้
มันเป็นการดันทุรัง...เกินไปรึป่าว
มัน....ได้ไปสร้างความรำคาญ หรือ ความลำบากใจให้กับเค้ารึเปล่า
แล้วชั้นจะทนกับภาวะของการเป็นตัวปัญหา...ที่ดื้อดึงแบบนี้
ไปได้อีกนานเท่าไหร่กัน
ความรัก...มันต้องมาจากคนสองคนไม่ใช่เหรอ
แล้วถ้ามันมาจากใครแค่เพียงคนเดียวล่ะ...
มันจะยังเป็นความรักไปได้อีกนานแค่ไหนกัน
ความรัก...ที่คนๆนึง เห็นว่ามันเป็นความรักมาตลอด
มันจะยังเป็นความรักอีกหรือไม่
ถ้าใครคนนั้น...คนที่รู้สึกไปฝ่ายเดียว
คนที่คิดว่าที่ผ่านมา มันคือ ความรักที่ควรค่าแก่การรอคอย
กำลัง...ถอดใจ
กำลัง....เหนื่อย...เหลือเกิน
กับ.......ความไม่ใส่ใจ ความเฉยชา
กับ.....ระยะห่าง ของใครอีกคนนึง ที่ทิ้งเอาไว้
และ....กำลังจะ....ยอมแพ้
มันจะยังคงเป็น ความรัก ต่อไป ได้อีกนานแค่ไหนกัน
ถ้าชั้น...กำลัง เหนื่อย.....แสนเหนื่อย..........
และ....กำลังจะ....ยอมแพ้
ถ้าเธอ...ไม่ได้รักกัน ไม่ได้คิดจะจริงจัง
ก้อแค่บอกกัน...เท่านั้นเอง
ชั้นคนนี้...จะไม่โทษเธอเลย
ชั้นก้อยังจะเป็นคนเดิม...ที่พยายามเข้าใจเธอมาตลอด นั่นแหละ
จะพยายามเข้าใจ ว่า ทั้งหมด มันเป็นแค่เพียงอารมณ์เหงา...
แต่...อย่าเฉยชา เหมือนไม่สนใจ ไม่ใส่ใจชั้นแบบนี้เลย
มันทรมานกันเกินไป
และ มันเป็นสิ่งเดียว...ที่เกินใจชั้นจะอดทน
บางที...ชั้นอาจจะกำลัง....เหนื่อยเกินไปแล้วล่ะ ?
เหนื่อยเกินไป...ที่จะต่อสู้ กับความเมินเฉย ของเธอ
กับหัวใจที่เย็นชา...ของเธอ
บางทีเธออาจจะไม่ได้มีหัวใจไว้สำหรับชั้น...อีกแล้ว
มันจึงเป็นไปอย่างยากเย็น...ยาวนาน...และทรมาน
ชั้นรู้ตัว ว่า...กำลัง เจ็บปวด
...ชั้นรักเธอมากนะ...
แต่ ตัวเอง...ก้อสำคัญเหมือนกัน
บางที...ชั้นอาจจะกำลังเหนื่อยเกินไปรึเปล่า
บางที...อาจจะถึงเวลาที่ชั้นควรจะต้องกลับไปดูแล รักษาใจตัวเองให้ดี
....เร็วกว่าที่เคยคิดไว้....
ชั้น.......คิดว่า บางที
ชั้นอาจจะต้องยอมแพ้...ให้กับความเฉยชาของเธอซะแล้วสิ...
ช่วยตอบชั้นทีได้มั้ย...ชั้นควรต้องทำยังไงดี
ควรจะอยู่...รอเธอต่อไป หรือ ควรจะไปจากเธอ
จุดยืน...กับ ความรักของชั้น มันกำลังทำให้เธอลำบากใจ รึป่าว ??
ชั้น...ควรจะทำยังไงดี ?
ได้โปรด...ช่วยต่อ ความหวัง ที่เลือนลาง...
|
