วันนี้...วันฝนตกอีกแร้ว....

ก้อมานหน้าฝนนี่เนอะ....ดีแล้วแหละ

ความจริงชั้นเป็นคนรักสายฝน...ชอบหน้าฝน มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ

เหมือนน้ำทิพย์ ชโลมชีวิตที่แห้งแล้งให้พลิกฟื้นคืนสู่ความมีชีวิตชีวา

ได้นอนมองสายฝนปรอยๆ แบบนี้ทั้งวัน...ก้อดีเหมือนกัน

เหมือนใจได้สัมผัสกับธรรมชาติอีกครั้ง...

สีเขียวของต้นไม้ใบหญ้า ดูเป็นสีเขียวขึ้นมาเป็นทวีคูณ

เคยมีคนจำได้นะ...ว่าชั้นชอบสายฝน ...

แต่ชั้น...ไม่อยากจำเลย ว่าเค้าจำได้...

ชั้น...รู้ว่าเค้าจำได้ จำความเป็นชั้นได้ดี ทุกๆอย่าง

แต่...เค้า ไม่เคยเข้าใจชั้นเลยซักอย่าง

เค้าบอกว่าเค้ารักชั้น...แต่ เค้าก้อเลือกคนนั้น

เค้าบอกว่าเราควรจะยังผูกพัน และ เป็นเพื่อนกัน

แต่ชั้นคิดว่า...ชั้นอาจจะทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว...

ถ้าสายฝน...เปรียบได้กับ...ความรัก

ตอนนี้...ชั้นไม่คิดว่า ชั้นจะยังมีสายฝนในหัวใจอีกแล้ว

ชั้นไม่คิดว่า....ชั้นจะชอบสายฝนอีกแล้ว

ตรงข้าม ชั้นอาจจะกำลังกลัว...และกำลังจะเกลียดมัน ก้อได้

กับ ความรัก...ที่มีแต่รอยน้ำตา แต่ เราก้อยังเลือกที่จะมีน้ำตา

ยังเลือกที่จะ...ลึกซึ้ง ผูกพันกับมันต่อไป...ทั้งที่ใจเจ็บปวด

คงถึงเวลาซักที...ที่ชั้นจะต้องมองโลกในมุมมองแห่งความเป็นจริง

โลกที่ไม่ได้ใช้แค่หัวใจ หรือความรู้สึกตัดสิน อย่างที่ผ่านมา

ชั้น...ควรต้องใช้เหตุผลในการรักใครซักคนบ้าง อย่างที่เค้าทำ

คงมีซักวันที่ชั้น...จะกลับมาเป็น เจ้าสาวที่ไม่กลัวฝน...อีกครั้ง

ชั้นจะกลับมา มีหัวใจ ที่รัก และศรัทธา...ใน "ความรัก" อีกครั้ง...

....ชั้นจะพยายาม....

ขอสายฝนจงหลั่งริน....ให้ชั้นคุ้นชิน กับความเยือกเย็น

ให้ชั้นกลับมาเป็น...คนที่มีหัวใจ และความรู้สึก

เป็นคนที่....หัวใจทำงาน...อีกสักครั้งนึงเถอะ

....ชั้นจะรอวันนั้น....