นี่ก้อเป็นครั้งที่ 5 ของเดือนนี้แล้วสินะ ที่ชั้นเปิดหน้าสเปซขึ้นมาเพื่อที่จะ Add BLoG
เพียงแต่ว่า...ครั้งนี้ ชั้นได้ระบายมันออกมาเป็นข้อความที่คนอื่นๆ สามารถอ่านมันได้ซะที
หลังจากที่ 4 ครั้งแรก ... ข้อความของชั้น คือ "ความว่างเปล่า"
...คือ ความนึกคิดที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้
...คือ ความรู้สึก...ที่ไม่มีใครมองเห็น ไม่มีใครอ่านออก และไม่มีใครได้ยิน
แปลกดีที่คนอย่างชั้น...ไม่สามารถบรรยายอะไรออกมาได้ ไม่...แม้แต่จะมีอะไรมาเขียนฆ่าเวลา
ได้แค่เพียงนั่งอ่านสเปซของคนอื่น และรู้สึกว่าเค้าช่างถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้ดีเหลือเกิน
แล้วชั้นล่ะ...มัวทำอะไรอยู่น้า.....
* ความคิดไม่มีเสียง เรียกเธอไม่ได้ยิน...ปากอยากจะเอ่ยแต่ไม่ชิน *
* ใจไม่มีเสียง บอกเธอให้รับฟัง ... ไม่มีคำเอ่ย พูดเพียงว่า เข้าใจ *
ไม่มีอะไร...แค่อยากร้องเพลง รู้สึกว่า...ช่วงนี้ฟังเพลงอะไรก้อโดนใจไปซะหมด
เผลอไปมองปฏิทิน.... วันนี้ 13 พ.ค.แล้ว เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ตอนนี้อายุ 22 ปี 2 เดือน...
จามีเวลาเหลือที่จะชื่นชมความงดงามของโลกนี้อีกนานแค่ไหนกันนะ แล้วจะมีจริงมั้ย
" คนๆ นั้น ที่มาจากโลกอนาคตน่ะ ที่จะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป ".... ก้อได้แต่รอให้เวลาเป็นคำตอบ
ผ่านนนน......ไป สำหรับความเงียบเหงา........
มาดูความประทับใจและความทรงจำดีๆ ในเดือนนี้กันบ้างดีกว่า
5 พ.ค. 50 - Concert Ur Songs 2 Ur Story (ณ ศูนย์วัฒนธรรมฯ)
หลากหลายเรื่องราว หลากหลายบทเพลง...จากความทรงจำ จากปัจจุบัน...
คือ ความประทับใจที่ได้รับจากคอนเสิร์ตนี้ บรรยากาศดีๆ กับคนที่คิดถึง
ทำให้รู้สึกคุ้มเกินคุ้ม...800 บาท กับ เพลงเพราะๆ /ศิลปินที่ชอบ /เพื่อนที่คิดถึง
และ รายได้ที่นำไปบริจาคให้น้องๆ โรงเรียนหมู่บ้านเด็กที่เมืองกาญจน์
สุดท้าย...ใครบางคนที่รู้สึกคุ้นตา ที่ยังจดจำและนึกถึงมาจนบัดนี้
ภาพที่ยังคงชัดเจน ยังคงติดตา และติดอยู่ในใจ...
ทั้งหมด...ล้วนแล้วแต่เกินบรรยายจริงๆ ^^
9 พ.ค. 50 - ประกาศผลสัมภาษณ์ ป.โท
ในที่สุด...ชั้นก้อมีโอกาสได้เป็นนักศึกษาอีกครั้ง
กับ หลักสูตรสังคมสงเคราะห์ศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาพัฒนาแรงงานและสวัสดิการสังคม
ก้อรู้สึกว่า...เริ่มกังวล กับอะไรๆ ที่กำลังจาต้องเผชิญ
แต่เอาน่ะ...ชั้นจะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่สองมือนี้จามีแรงสรรค์สร้างก้อละกัน
จะไม่ให้ใครต้องผิดหวัง รวมทั้งตัวเองด้วย...สู้ๆ ชั้นต้องทำได้
สำหรับงาน...ในอนาคต คงต้องมาดูแล้วว่า .......
จาทำอะไรได้บ้างให้ทุกอย่างมานเดินไปพร้อมๆ กันอย่างสมดุล
12 พ.ค.50 - ประกาศผลแอดมิดชั่น ... พ่อน้องชายตัวแสบ
รู้สึกผิดที่ช่วยน้องเลือกแล้วติดอันดับ 4... 3 อันดับแรกพลาดไป
แต่คิดในแง่ดี...เราจะได้มาอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะน้อง
แกทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้นมานิดนึง ที่แกพูดว่า...ก้อยังดีวะ ที่ติด -*-
เอาเป็นว่าชั้นดีใจกะแก และดีใจกะตัวเองด้วยละกัน (ที่มีน้องแบบแก)
ถึงชั้นจะไม่ได้ทำตัวเป็นพี่ที่ดีเท่าไรนัก แต่อย่างนึงที่ชั้นอยากจะบอก ก้อคือ
ไม่ว่ายังไง "แก...ก้อเป็นน้องชายของชั้น" และต่อไปชั้นคงมีโอกาสได้ดูแลแกมากขึ้น
มากกว่าทุกวันนี้ ที่มีระยะทาง...เป็นปัจจัยคั่นกลางระหว่างเราอยู่
ชั้นรู้ว่าแกต้องปรับตัว ปรับใจ แต่แกก้อเป็นคนที่เก่งนะ
ที่พอใจกับทุกสิ่งที่แกมี แกเป็น และแกได้รับ...ถึงแม้จารู้ว่าลึกๆ แกผิดหวังบ้างก้อตาม
แต่ก้อไม่ค่อยห่วงว่า แกจะมีพฤติกรรมเหมือนคนที่ไม่เคยเจอความผิดหวัง
หรือไม่เคยพลาดหวังอะไรในชีวิต ซึ่งเมื่อเจอเรื่องแบบนี้มักจะทำใจยอมรับไม่ได้
*สิ่งสำคัญ คือ หลังจากนี้อีก 4 ปีต่างหากล่ะ...ชีวิตในรั้วแห่งอิสระ/เสรีภาพ
กับการพาตัวเองให้รอดและกลายเป็นบัณฑิตอย่างภาคภูมิใจ มันไม่ง่ายเลยจริงๆ นะ
ชั้นหวังว่า...แกจะผ่านมันไปได้เช่นกัน *ชั้นจะดูแลแกเอง*
นี่คงเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้ว...
(เรียนที่ไหนก้อเหมือนกัน - จากประสบการณ์หลังจากที่ชั้นทำงานฝ่ายบุคคลมาได้ 5 เดือน)
ปล.
- 7 พ.ค.
ไปกินฮอทพอทกะไอ้คุณปอย...(ขอบใจแกมาก และโทษทีที่เบี้ยวมาหลายรอบ)
" ความน่ารักมานต้องเก็บไว้ข้างในเว่ย...รอการค้นพบ " -- ทฤษฎีที่ชั้นบอกแก 555+
เพราะคนอย่างชั้น ไม่เคยใช้ความน่ารักกับใครพร่ำเพรื่อ เก็บไว้เฉพาะบุคคลที่ควรได้เห็น...ก้อพอ
- 11 พ.ค.
ศุกร์นี้ยังคงโดดเดี่ยว...กลับมานั่งกินข้าวคนเดียวที่หอเช่นเคย เลยซื้อหนังมาดู
นั่นคือ บันทึกรักเล่ม 2 ของบริดเจทส์...ถ้ามองให้ลึกซึ้งแล้ว จะรู้สึกดีกับความรักที่เธอได้พบ...
ดูแล้วรู้สึกตื้นตันมาก ตอนที่พระเอกบอกว่า "คุณยินดีจะแต่งงานกับผมมั้ย...บริดเจทส์"
ในฐานะที่บริดเจทส์เป็นสาวโสดอายุ 33 ที่ไม่เคยพบรักแท้ ประโยคนี้คงทำให้เธอรู้สึกดีมากมาย
หลากหลายแง่มุม...ผู้ชายดีๆ ที่เธอรักและรักเธอ กับผู้ชายเลวๆ ที่เห็นแก่ตัว อย่างกิ๊กเก่าของเธอ
ไม่แปลกเลยที่เธอจะเลือกเค้า...มาร์ค ดาร์ซี่ ทนายหนุ่มที่ทำงานด้านสิทธิมนุษยชน มาเป็นคู่ชีวิต
มาเป็นคนดูแลเธอทั้งชีวิต...นั่นทำให้เห็นว่า คนที่อยู่เคียงข้างคุณ ไม่ว่าสุขหรือทุกข์
นั่นแหละ คือคนที่เหมาะสมที่สุด ที่คุณจะรัก...และแคร์ความรู้สึก
มีอยู่อย่างนึงที่ไม่ชอบเลย คือ มานมาถ่ายในประเทศไทย
แล้วพาดพิงไปถึงการขายบริการทางเพศของหญิงไทย รวมถึงสถานบันเทิงต่างๆ
เห้อ....ดูแล้วหดหู่ใจ -*- ก้อชั้นมานก้อหญิงไทยคนนึงนี่หว่า...
- นิดนึงสำหรับวันที่ตกหล่น...10 พ.ค. ไปจุฬากับตาต้า ไปสยามด้วย...
แม้จะไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันนานนัก แต่ยังคงรู้ซึ้งถึงมิตรภาพที่ยังคงอยู่
เสียดายที่ไม่ได้ไปทำบุญที่บ้านเด็กอ่อนปากเกร็ดกะ บีจัง-โบจัง หลินฮุ่ย และ มาชิ
อยากไป เผื่อว่า เลือดนักสังคมฯ มานจาผลักดัน สูบฉีดให้เดินตามรอยอุดมการณ์ขึ้นมาอีกครั้ง
อ่านสเปซโบแล้ว อยากบอกว่า เห็นด้วยเป็นที่สุด...ใครที่คิดว่าตัวเองไม่มีค่า ไม่มีคนรัก
ไปเห็นแล้วจะรู้สึกว่าเรายังโชคดี...และควรจะต้อง กลายเป็น "ผู้ให้" เสียบ้าง...
สำหรับทริปทะเล...ของเพื่อนๆ ถ้าหาวันว่างไปกันได้ลงตัว เราจาไม่พลาดแน่นอน ^^
ไม่รู้...บังเอิญ หรือ ลงตัว
ไม่รู้...เคลิ้มไป หรือ ใช่เลย
แต่ไม่ว่ายังไง...ก้อพบแค่คำตอบที่สวยงาม
ยังคงตั้งใจทำหน้าที่ดีเจต่อไป...เพราะคงเหลือเวลาไม่มากนักที่จะได้ทำ
ยังคงสานฝัน...ให้ตัวเองและผู้อื่น
ยังคงหยัดยืน...ที่จะเดินตามความรู้สึกของใจ...คิดเหมือนชั้นรึป่าวไม่รู้
แต่ไม่เป็นไร...* แค่ความรู้สึกของชั้น เท่านั้นเอง *
